نام «دارن آرونوفسکی» برای من مساوی با کوبنده ترین فیلم هزاره سوم است؛ «مرثیه ای برای یک رویا» (Requiem for a Dream). آرونوفسکی یکی از کارگردانان سال های اخیر سینمای جهان است که به اصطلاح کارهایش امضا دارد. پلان های پرشمارِ کوتاه که مسلسل وار به هم وصل شده اند، در اکثر لحظات آثارش منحصر […]
وقتی با یک پدیده ی اجتماعی روبه رو هستیم، باید به بررسی خاستگاه های اجتماعی و علل شکوفایی آن پدیده بپردازیم. شهرزاد توانسته مخاطب سخت پسند امروزی را به خود جلب کند. مخاطبی که به کمک دنیای مجازی می تواند به سریال‌های روز دنیا دست یابد و سطح سلیقه اش را افزایش دهد. شهرزاد برهه […]
«بهمن» مرتضی فرشباف را اصلا دوست نداشتم، نه جذابیت فرمی خاصی داشت و نه قصه خاصی روایت می کرد. با این پیش زمینه به تماشای «سوگ» نشستم که از لحاظ زمانی قبل از «بهمن» ساخته شده بود. نمای درخشانِ افتتاحیه حکایت از این داشت که فیلمی را قرار است ببینیم که با سایر فیلم […]
به مناسبت سالروز تولد کریستوفر نولان، کارگردان پرآوازه ی این سال های سینما، بر آن شدم تا چند خطی در مورد این فیلمساز جوان و متبحر بنویسم، اما چیزی که در ابتدا توجه من را به خودش جلب کرد تیتر یکی از سایت های پخش فیلم آنلاین بود که نوشته بود : “نولان، کوبریک سینمای […]
چارسو فیلم دیدن برای سینما دوستان یک آیین است. هر آیینی هم مراتب و مراسمی دارد. کیفیت صدا و تصویر سالن سینما اهمیت بالایی دارد اما نقطه ی پایانی برای انتخاب سینما نیست. فیلم دیدن در سینمایی با اتمسفر غیرسینمایی برای علاقه مندان جدی فیلم بسیار ناگوار است. همه ی لذت فیلم دیدن در تماشای […]
اگر « هیس ! دخترها فریاد نمی زنند » در ۲۰ دقیقه آخر با مشکل مواجه می شد، « زیر سقف دودی » از همان ابتدا ایراد دارد. فیلم در مورد زن و شوهری است که دچار « طلاق عاطفی » شده اند، البته بهتر این است که بگوییم فیلم درباره زنی است که با […]
سینما برای دوست داران اش ، بخشی حیاتی از زندگی است. پناهگاهی ست برای تنفس در هوای تخیل و گریختن از خویشتنی که در دام روزمرگی اسیر شده است. حال که سینما را جدی تر از پدیده های دیگر جهان پیرامونی مان می دانیم ، باید به افق های بی کران آن گریزی داشته باشیم. […]
