«یک تصادف ساده» در کارنامه جعفر پناهی، فیلم چندان نامناسبی نیست. دست‌کم سعی می‌کند قصه‌اش را شفاف بگوید و البته جنبه‌های بصری نیز کم و بیش مورد فکر قرار گرفته است. موتیف صدای پای مصنوعی هم به نسبت مؤثر درآمده، اگرچه بازی‌ها و دیالوگ‌ها به‌کلی ناکارآمدند. با این همه، چنین سطحی (مناسب) را من از […]
قصد دیدن فیلم «تختی» را نداشتم، نمی دانم چرا در برابرش گارد گرفته بودم، چه در زمان جشنواره و چه بعدش! آدم فیلم بازِ خفنی نیستم، خصوصا فیلم ایرانی زیاد نمی بینم! تقریبا به سینما می روم که در کنار دوستانم باشم و از فضایی که در کنار دوستانم شکل می گیرد لذت ببرم. چند […]
نام «دارن آرونوفسکی» برای من مساوی با کوبنده ترین فیلم هزاره سوم است؛ «مرثیه ای برای یک رویا» (Requiem for a Dream). آرونوفسکی یکی از کارگردانان سال های اخیر سینمای جهان است که به اصطلاح کارهایش امضا دارد. پلان های پرشمارِ کوتاه که مسلسل وار به هم وصل شده اند، در اکثر لحظات آثارش منحصر […]
«بهمن» مرتضی فرشباف را اصلا دوست نداشتم، نه جذابیت فرمی خاصی داشت و نه قصه خاصی روایت می کرد. با این پیش زمینه به تماشای «سوگ» نشستم که از لحاظ زمانی قبل از «بهمن» ساخته شده بود. نمای درخشانِ افتتاحیه حکایت از این داشت که فیلمی را قرار است ببینیم که با سایر فیلم […]
به مناسبت سالروز تولد کریستوفر نولان، کارگردان پرآوازه ی این سال های سینما، بر آن شدم تا چند خطی در مورد این فیلمساز جوان و متبحر بنویسم، اما چیزی که در ابتدا توجه من را به خودش جلب کرد تیتر یکی از سایت های پخش فیلم آنلاین بود که نوشته بود : “نولان، کوبریک سینمای […]
