تحلیل و نقد
سینمای ایران
سینمای جهان
معرفی
قسمت اول «اعتراف می‌کنم» را به جهت ارتباطش با حقوق کیفری دیدم. اگرچه مطابق اطلاعاتی که پیش از پلان اول به نمایش درمی‌آید قرار است نسخه ایرانی یک سریال مشابه نتفلیکس را ببینیم اما مشخصاً از «نوجوانی» (Adolescence) سریال تحسین‌شده سال پیش، بیشتر تأثیر پذیرفته است. حضور پلیس، روان‌شناس و متهم در یک فضای بسته […]
«صد سال به این سال‌ها» بعد از نزدیک به دو دهه حالا در شبکه نمایش خانگی قابل مشاهده است. با تماشای فیلم، به‌راحتی مشخص می‌شود که تیغ تیز سانسور کوچک‌ترین رحمی به فیلم سامان مقدم نکرده است. با این همه و فارغ از این که کدام قسمت‌های فیلم جرح و تعدیل شده، شرط انصاف این […]
«یک تصادف ساده» در کارنامه جعفر پناهی، فیلم چندان نامناسبی نیست. دست‌کم سعی می‌کند قصه‌اش را شفاف بگوید و البته جنبه‌های بصری نیز کم و بیش مورد فکر قرار گرفته است. موتیف صدای پای مصنوعی هم به نسبت مؤثر درآمده، اگرچه بازی‌ها و دیالوگ‌ها به‌کلی ناکارآمدند. با این همه، چنین سطحی (مناسب) را من از […]
قصد دیدن فیلم «تختی» را نداشتم، نمی دانم چرا در برابرش گارد گرفته بودم، چه در زمان جشنواره و چه بعدش! آدم فیلم بازِ خفنی نیستم، خصوصا فیلم ایرانی زیاد نمی بینم! تقریبا به سینما می روم که در کنار دوستانم باشم و از فضایی که در کنار دوستانم شکل می گیرد لذت ببرم. چند […]
از دوستی شنیدم که فلان منتقد سرشناس جهان ( که اسمش را هم یادم نیست !) از «امروز» فیلم کم فروغ «رضا میرکریمی» در گیشه تعریف کرده بود و از علاقه‌اش به او گفته بود. و این که «کودک و سرباز» را در فهرست هزار فیلمی که قبل از مرگ باید دید قرار داده. «رضا […]
شاید شما هم مثل من قبل از دیدن «نگار» تصورتان از فیلم ادای دینی خانوادگی میان «رامبد جوان» و «نگار جواهریان» بود، اما برای من با دیدن فیلم قضیه کاملا فرق کرد. با نگاه به آثار اخیر سینمای ایران همچون «اژدها وارد می شود» (مانی حقیقی)، «مادر قلب اتمی» (علی احمدزاده)، «برادرم خسرو» (احسان بیگلری) […]
«ساعت ۵ عصر»، اولین تجربه ی سینمایی مهران مدیری در قامت یک کارگردان ، کسی که دورانی طلایی از کمدی در تلویزیون به خاطر همه به جا گذاشت، به نظرم تجربه موفقی نیست. ساعت ۵ عصر یک درام حوصله سر بر از بزرگ کردن اتفاقات جامعه و حواشی آن است برای عمیق تر کردن تاثیر […]
مناسب ترین فضا برای نوشتن از «سروش رضایی» همین فضای سینمایی است و چقدر کم در مورد او نوشته شده. انیمیشن را می شناسد، طنزپردازی اش ذاتی است، پدیده های اجتماعی را رصد می کند، در موردشان ایده دارد و از همه مهمتر، انتقاداتش به این پدیده ها را به بهترین، جذاب ترین و سالم […]
اولین فیلمی که از «مازیار میری» دیدم، «پاداش سکوت» بود. فیلمی متفاوت و منسجم درباره دفاع مقدس. «کتاب قانون» هم با این که فیلمی کاملا متوسط بود اما نا امید کننده نبود. «گاوصندوق» هم در زمان خودش به نظرم سریال جالب توجهی بود. با «سعادت آباد» اما میری جهش بلندی در فیلمسازی داشت، با این […]
منتظر بودم تا اکران رگ خواب تمام شود، تا به دور از احساسات و جو زدگی چند خطی برای فیلم و فیلمساز بنویسم. حمید نعمت الله بی تردید یکی از مهمترین کارگردان های حال حاضر سینمای ایران است. از «بوتیک» که شروع کنیم، به «بی پولی» که برسیم، به «وضعیت سفید» که نگاه کنیم، «آرایش […]
